My naam is Morné Dieperink, ek is in 1994 in Bethal, Suid-Afrika, gebore en het in die dorpie Meyerton grootgeword.
Van kleins af het ek my ontsnapping in boeke gevind. Ek was ’n skaam en teruggetrokke kind, en stories was vir my ’n plek waar ek kon asemhaal wanneer die werklike wêreld soms te benoud gevoel het.
Toe ek ongeveer 15 jaar oud was, het ek besef: hoekom lees ek net ander mense se wêrelde as ek my eie kan skep? Die beste deel was dat enigiets wat ek wou hê, in my wêreld kon gebeur. Dit was vir my ’n ongelooflike besef. Ek sukkel eintlik vandag nog om te glo dat ek iets wat eens net in my kop bestaan het, in die werklike wêreld kon inbring.
Hoewel ek Elektriese Ingenieurswese gestudeer het, was stories nog altyd my ware passie. Ek skryf omdat ek nie anders kan nie. Wanneer iets my pla, wanneer ek deur ’n moeilike situasie gaan of wanneer ek ’n mening het wat ek wil uitspreek sonder om iemand doelbewus seer te maak, verander ek dit dikwels in ’n storie.
My identiteit as gay en Afrikaans het my geleer om meer openlik te dink en om dinge vanuit meer as net een perspektief te probeer sien. Ek wil nie net skryf vanuit ’n “kry my jammer, niemand verstaan my nie”-perspektief nie. Ek wil die mens aan albei kante van die verhaal wys. Ons wil ook maar net liefde vind, veilig voel en aanvaar word. Ons is, op die ou end, maar net mense.
Dit is waarom ek so aangetrokke is tot temas soos identiteit, trauma, oordeel en menslike kompleksiteit. Ek glo dat selfs mense wat haat in hulle harte dra, steeds gevoelens, stories en die vermoë het om te verander. Dit beteken nie ons moet slegte gedrag aanvaar of met almal vriende wees nie. Maar ek glo wel dat mense tweede, en soms selfs derde, kanse verdien.
Ek wil hê my boeke moet lesers laat stop en dink voordat hulle iemand anders oordeel of sleg sê. Ek wil hê hulle moet ’n karakter wat hulle aanvanklik veroordeel het, dalk later probeer verstaan. As ek daarin kan slaag om iemand vir net ’n oomblik te laat vra: “Wat as ek verkeerd is oor hierdie persoon?” dan het my storie reeds iets bereik.
Ek hoop my nalatenskap as skrywer sal wees dat ek geweier het om soos ’n skaap deur die lewe te gaan. Ek wil my hart en verstand gebruik om die wêreld en die mense daarin te probeer verstaan, eerder as om bloot ander mense se opinies te aanvaar.
*Seil* is my debuutroman en ondersoek die invloed van tegnologie op die jeug en die samelewing. Ek werk tans aan my volgende projekte, waaronder *Langekloof*, my Afrikaanse debuutroman, asook ’n kortverhaalbundel.
Uiteindelik skryf ek omdat ek glo iemand moet die vrae vra. Want as ek dit nie doen nie, wie gaan?
Wanneer gaan ons as mense ophou oordeel, haat en vernietig? Wanneer gaan ons mekaar weer leer liefhê?
